Categoría: Entrevistas

  • Emlan: «Tira de la manta es sinónimo de empezar a vivir la vida que siempre has querido»

    Emlan: «Tira de la manta es sinónimo de empezar a vivir la vida que siempre has querido»

    Bajo el sobrenombre de Emlan, se encuentra Arnau Moreno. Artista que se ha arrancado en su carrera en solitario y que promete dar mucho de lo que hablar. Irrumpió en el panorama musical con su primer tema: con «Tira de la Manta», canción junto a Miki Núñez, nos sorprendía muy gratamente. Aunque esa no era más que la primera sorpresa que nos tenía preparada, y es que hace apenas unos días nos sorprendió con su segundo single, «Volveremos». Aprovechando estos dos esperados lanzamientos, pudimos hablar con él (poco antes de que viera la luz este último «Volveremos»). Le hicimos unas cuantas preguntas por teléfono y esto es lo que nos contó.

    Para empezar, nos gustaría conocer un poco a Emlan y saber cómo arranca en el mundo de la música.

    Emlan surge un poco como una inquietud, tras varios años participando en diferentes proyectos musicales y de participar con otras bandas, pero no como artista, si no como road manager, backliner…Ya, tras pasar por diversos procesos personales, decido montar mi proyecto, que es este Emlan, que es un poco mi seudónimo. Todo ello, tras pasar por una época en la que estaba decidiendo qué hacer con mi vida, hasta que me decidí a tirarme a la piscina más en lo musical.

    Te hemos descubierto con la canción «Tira de la Manta». ¿Por qué esta canción para adentrarnos en el universo Emlan?

    Fue un poco por estas ganas de iniciar algo y de lanzarme de lleno a la piscina. «Tira de la manta», en este caso, no tiene nada que ver con descubrir el pastel o destapar una mentira. «Tira de la manta» es sinónimo de levantarse, salir a la calle, empezar a vivir la vida que siempre has querido y nunca has vivido, porque siempre te has puesto pequeñas trabas. Al final, es decidir ser tu propio jefe, tomar las riendas de tu propia vida, para alcanzar lo que quieres. Y es que, al final, muchas veces nos ponemos excusas y nos saboteamos a nosotros mismos. Esta canción representa las ganas de iniciar algo que siempre había querido.

    En este tema, además, colaboras con Miki Núñez. ¿Cómo ha sido trabajar con él?

    Pues la verdad es que ya había tenido la suerte de trabajar con él en su disco «Amuza» y ya sabía cómo era trabajar con él. Además, Miki es una persona encantadora con todo el mundo y muy buen amigo. Trabajar con él es muy fácil y más después de haberlo hecho en «Amuza». Así que cuando le propuse participar en este primer tema, me dijo que sí enseguida y se tiró de lleno a la piscina. Fue muy guay poder contar con alguien así para sacar tu primer tema, aparte de todo lo que conlleva, es un honor.

    Otra de las cosas que nos ha llamado la atención es el arte del single, ¿cómo surge la idea?

    La portada tiene como su significado detrás. Todas esas líneas negras, la almohadilla y el resto de elementos que aparecen, representan todos los problemas que hay alrededor de uno mismo: todas aquellas cosas que obviamos o las que decimos que no importan, pero sí que terminan importándonos. Todo ello nos impide avanzar como nosotros queremos. Pero al final, todas estas cosas son las que nos hacen avanzar en nuestro día a día. Es un poco una representación gráfica del mensaje de la canción.

    ¿Qué importancia tiene el mensaje a la hora de construir las canciones de Emlan?

    Yo soy una persona muy pasional y sentimental [risas]. Así que creo que compongo a base de mensajes. Aunque primero creo como el concepto y lo que quiero transmitir, y luego ya compongo la canción. Lo cierto es que no sé crear una canción sin saber lo que voy a decir, aunque en ocasiones sea la música lo primero que creo. En cualquier caso, ya sé de qué va a ir la canción y lo que va a transmitir. Así la importancia del mensaje o del contexto es total. Y sabía muy bien que para mi primer single como Emlan, quería decir eso y transmitir eso: aunque no supiera que quisiera decirlo de esa forma en concreto o con esa colaboración o con esa actitud. Así que creo que la importancia es total: creo que no hay canciones sin mensaje.

    Y a nivel musical, ¿cómo construyes todo lo que es el universo sonoro de Emlan?

    Buena pregunta. Yo compongo con muchas herramientas y con muchos instrumentos virtuales, lo cual tiene sus ventajas y sus desventajas. Pero yo me lo he tomado más como una ventaja, porque me permite tenerlo todo a mano y a mi alcance. Unas facilidades que a lo mejor de otra manera no podría tener. Entonces, yo diseño la producción de mis canciones como creo que va a llegar mejor el mensaje. Es decir, si creo que poniendo un sintetizador, determinada frase va a llegar mejor, porque ese sonido le da valor al mensaje, pues pongo ese sonido. Y todo lo hago así, con cada parte de la canción. Así y todo, me encantan las percusiones, los vientos, las guitarras eléctricas y las distorsiones son mi debilidad. En definitiva, todo ello conforma el universo Emlan.

    Tras este «Tira de la Manta», ¿cuándo podremos seguir escuchando nuevos temas de Emlan?, ¿habrá disco o irás lanzando singles poco a poco?

    Ahora mismo, la idea que está planteada sobre la mesa es la de ir sacando singles y en un futuro, que no está decidido, ni se sabe ni nada, un posible disco sí que se plantea. Pero aún no. De hecho, dentro de muy poquito verá la luz nuestro segundo single [*llegó, de hecho, hace apenas unos días*]. Y seguramente habrá tercer y cuarto single. Ya después, podremos hablar de otras cosas. Pero ni el tema disco ni EP están definidos por el momento.

    Cambiando de tercio y debido a la complicada situación que estamos viviendo, ¿crees en el poder curativo de la música?

    Creo que la música juega estos días un papel muy fundamental por varias razones. La primera es que para los que creamos música, nos sirve como vía de escape para salir del sitio en el que estamos encerrados, pero sin salir. Para los que escuchan música, también es una vía de escape para abstraerse: y es que cerrando los ojos y cantando tu canción favorita, puedes viajar a cualquier lugar sin moverte de casa. Creo que la música lo es todo y que sirve, bien como vía de escape o bien como fuente de inspiración o diversión.

    El futuro ahora mismo es un poco incierto, pero ¿cuáles serán los próximos pasos de Emlan?

    Pues tenemos previsto el lanzamiento de «Volveremos», que verá la luz en breves. Además, también actuaremos en el Primavera Pop, que inicialmente iba a ser en abril, pero que finalmente lo haremos el 21 junio en Rubí. Y, bueno, mientras tanto tengo en mente continuar creando y continuar compartiendo temas, para que tengan otro aire y no solo se queden como en mi terreno. Paso a paso.

    ¿Qué canción define mejor el momento en el que estás y por qué?

    Pues creo que una de las canciones que mejor definen el momento en el que estoy es «Monstruos y Alimañas» de Dinero. Y si tuviera que decir una propia, creo que la que más me identifica es este nuevo single, «Volveremos» por la letra y, bueno, por las explicaciones que he estado dando a través de redes sociales. Es el mejor reflejo de la situación que acabo de pasar ahora y de cómo me siento. Define muy bien mi estado de ánimo, mi mood.

    ¿Cuál es la mayor locura que has cometido por la música?

    Pues creo que dejar todos los trabajos que tenía de ingreso fijo y ponerme por y para mi proyecto. Aparte de, bueno, pillar aviones, viajar porque sí, hacer videoclips en sitios muy concretos. Y, claro, todo eso por arriesgarme, por dejarlo todo y por lanzarme a la piscina, musicalmente hablando. Creo que es lo más loco y lo más valiente que he hecho.

  • Victoria Ford: «Con Grandes Éxitos, Mejores Remixes nos apetecía dejar en manos de grandes artistas nuestros temas»

    Victoria Ford: «Con Grandes Éxitos, Mejores Remixes nos apetecía dejar en manos de grandes artistas nuestros temas»

    Hay discos que comienzan a tomar forma, que comienzan a tomar vida. Es el caso de «Grandes Éxitos, Mejores Remixes» de Victoria Ford. Un trabajo producto del anterior trabajo «Grandes Éxitos, Mejores Descartes». Y aunque todavía no ha visto la luz, porque las circunstancias actuales que estamos viviendo no lo han permitido, nosotras hemos hablado con la banda para que nos den los primeros detalles de este inminente álbum.

    ¿Cómo surge el concepto de «Grandes Éxitos, Mejores Remixes»?

    Viniendo de «Grandes Éxitos, Mejores Descartes», nuestro primer LP, no había mejor nombre para seguir con el misticismo y grandilocuencia que se merece este disco de remixes. ¡Apostamos bien fuerte que serán los mejores remixes!

    ¿Por qué darle la vuelta a todos los temas de «Grandes Éxitos, Mejores Descartes»?

    La verdad que nos apetecía dejar en manos de grandes aristas nuestros temas. Que pasen el corte de calidad es mucho, pero que trabajen con nosotros en rediseñar grandes éxitos en grandes, grandes éxitos mucho más.

    ¿Cómo fue todo el proceso creativo y compositivo?

    Siempre hacemos la misma jugada. La mayoría de veces, Ire llega al local con una demo o alguna base de batería, y ahí vamos entrando el resto. Creamos una demo que llevamos a casa, maduramos y nos la metemos entre ceja y ceja, hasta que le vamos dando forma y trabajando segundo por segundo en el local, para que sea siempre la mejor canción posible.

    ¿Cómo ha sido trabajar con Eme DJ, David Van Bylen, We Are Not Dj’s, Andrés López (Niños Mutantes), Los Pilotos, David Kano, Guille Mostaza, Muda Piel, Tobogán y Nacho Canut?

    Cuando creamos la banda siendo unos niños jamás pensamos en llegar a trabajar con artistas de esta talla. Es muy guay que pongan sus manos en canciones que llevamos madurando mucho tiempo, y que con el trabajo de todos consigamos un disco redondo, donde poder bailar y disfrutar.

    «Bien es Poco» y «Doble Diversión» han sido los dos primeros adelantos. ¿Por qué estas canciones?

    «Doble Diversión» es como nuestro primogénito, el primer tema con el que sentimos que sería parte de nuestro primer disco. Siempre será la principal en todo. «Bien es Poco» es ese tema que nos gusta mucho tocar, aunque siempre salga mal en los ensayos, pero nos gusta esa frescura y potencial de himno.

    ¿Cómo afrontáis el lanzamiento del disco?

    ¡Con muchísimas ganas! Llevamos mucho tiempo planeando y trabajando en este disco, pero, tal y como están las cosas se retrasará un tiempo hasta que esto pase. Queremos darle toda la importancia que merece.

    ¿Cómo ha evolucionado Victoria Ford?, ¿y qué queda de la banda que inició su andadura en la música?

    Pues quedamos los tres. Hemos tenido bien claro siempre lo que queríamos, además de tener la misma actitud de trabajar y trabajar canciones. Eso y unido a todas las vivencias, hacen que cada día sigamos con ganas de más, de hacer cosas nuevas, y de darle un giro a cada ritmo que saquemos.

    Ante situaciones complicadas como la que estamos viviendo, ¿creéis en el poder de la música como un elemento curativo?

    La música siempre ayuda, hace sacar lo mejor de todos en cada momento, y ahora, confinados en casa, es el mejor remedio contra el aburrimiento. Descubrir ese disco que nunca escuchaste o empezar a aprenderte las canciones de tu banda favorita, Victoria Ford, para cantar todos sus temas cuando empiecen la gira.

    ¿Cuáles serán los próximos pasos de Victoria Ford?

    Pues de momento estar en casa, programar de nuevo muy bien la gira, y hacer que disfrutemos todos del disco que está por llegar. Son momentos de diversión y mucho mucho baile.

    ¿Qué canción de Victoria Ford define mejor el momento en el que estáis y por qué?

    «Bien es Poco». Es el tema que más nos hace justicia. Estamos en el mejor momento de la banda, haciendo buenas canciones, con un equipo detrás insuperable, y con un reconocimiento que no creíamos que tendríamos. Mola mucho empezar a meter cabeza en la industria de esta manera.

    ¿Cuál es la mayor locura que habéis cometido por la música?

    Esta es fácil y corta de contestar. Creo que ensayar en un vestidor de 1’5 metros por cada lado dice bastante de locura por la música. Lo mejor de todo, es lo mismo, pero en verano.

  • Cabana: «Somos Fauna es un trabajo muy potente y cañero»

    Cabana: «Somos Fauna es un trabajo muy potente y cañero»

    Los conocimos en un pequeño Café La Palma, actuando junto a nuestros (también) amigos de Denea. Desde entonces, han pasado cerca de tres años y la verdad es que no podemos estar más orgullosas de su evolución. Se trata de Cabana, quienes están de enhorabuena porque acaban de irrumpir con su primer EP. Un EP cargado de energía y positivismo. Un EP que lleva por título «Somos Fauna». Aprovechando que queríamos conocer más a fondo el proyecto, hablamos por teléfono (y cada uno desde su casa) con Alejandro Herrera y Néstor Peñate, miembros de la banda. ¡No os perdáis la entrevista!

    ¿Cómo surge el concepto de «Somos Fauna»?

    «Somos Fauna», inicialmente, iba a ser solo un single. Pero después de estar analizándolo, decidimos que teníamos suficiente material y que con tres temas más, podíamos hacernos un EP. Entonces nos liamos la manta a la cabeza y seguimos grabando. Así que, en principio, este «Somos Fauna» viene por aquel primer single.

    ¿Cómo fue todo el proceso creativo y compositivo?

    Normalmente, siempre trabajamos de la misma forma: Ale suele traer ideas, los primeros bocetos al local de ensayo. Trae pistas melódicos, pistas con las primeras secuencias y ya en el estudio, juntos, comenzamos a darles forma. Todo ello a base de tocarlas, tocarlas y tocarlas. Y poco a poco, vamos añadiéndoles cosas. Luego ya entra en juego nuestro productor, que es Alberto Martín. Es él quien da su toque, que es bastante notorio y especial. Ya, a partir de este punto, comenzamos a grabar.

    ¿Cómo fue volver a trabajar con Alberto Martín?

    Pues la verdad es que Alberto nunca ha dejado de formar parte de Cabana, es un miembro más de la banda, el que está en la sombra. Y es que aunque no se le vea en los escenarios, siempre está presente, siempre está detrás. De hecho, es en quien confiamos plenamente: todos los temas tienen que pasar por su criterio. Y la verdad es que trabajar con él es un lujo, porque desde el primer momento nos captó y sabía lo que queríamos. Además, coincidimos mucho en los gustos musicales que tenemos. Así que, en estos momentos, es nuestro productor ideal.

    ¿Cómo ha sido la acogida de este «Somos Fauna»?

    Pues creemos que ha sido muy positiva. Es nuestro primer producto y es muy difícil meterlo y pegar un bombazo de repente. Lo bueno es que estamos formando muy buen equipo: estamos con Nacho Gamboa de All Sounds trabajando mucho y haciendo muchas acciones de promo. Así que, aunque sea difícil, por ahora estamos muy contentos con todo lo que estamos haciendo y con todo lo que está llegando. Hay que mantenerse.

    En el EP encontramos colaboraciones como la de Frank.T. ¿Cómo se da, cómo surge?

    Cuando estábamos componiendo y produciendo «Estatua de Sal», que es el tema que tenemos con Frank.T, nos dimos cuenta y tuvimos claro que teníamos que tener en esa canción a un rapero. Entonces, el antiguo guitarrista de la banda, Juan Carlos Rico, tenía la posibilidad y el contacto de llegar hasta Frank.T. Así que llamamos a la puerta, con la enorme suerte de que se abrió y de que él aceptó. De hecho, le mandamos el tema, nos dijo que sí y, además, le encantó. Enseguida aceptó también a escribir él una parte y rapearla. Y así fue. Luego se vino un día al estudio para grabarla y lo cierto es que nos quedamos con la boca abierta: es un artistazo y tiene una presencia increíble. Para nosotros fue una gozada poder aprender de él, que es una de las grandes figuras del hip hop en España.

    «Kamikaze» fue uno de los adelantos de este trabajo. ¿Por qué este tema y cómo surge también toda la idea y concepto del videoclip?

    Una vez tuvimos los cuatro temas del EP listos, fuimos preguntando a la gente cercana que había escuchado el disco. Y la verdad es que la opinión fue generalizada: prácticamente todos coincidieron en que ese tema tenía que ver la luz como primer single. A nosotros no nos parecía descabellado, pues nos parecía que esa canción había quedado bastante potente. Por eso, decidimos publicarlo como primer single y, además, acompañado de su videoclip. Videoclip un poco loco, que se le ocurrió a Ale en base un poco a la temática del tema. Así que, con todo ello, tiramos hacia delante.

    Una de las cosas que más me ha llamado la atención es el arte del disco. ¿Cómo surge todo ello y qué importancia tiene la imagen para Cabana?

    El tema del arte lo dejamos en manos de la diseñadora, que María A (@ladyantoni_). Sí que le dimos algunas pinceladas, porque «Somos Fauna» es un trabajo muy potente y cañero. Entonces ella fue tirando de ahí. Y la verdad es que ha hecho un trabajo magnífico.

    Os conocimos en 2017 con «Nervio». ¿Cómo ha evolucionado Cabana desde ese momento?

    «Nervio» lo sacamos en 2017 con la idea de comprobar si lo que estábamos haciendo nos estaba llevando por la dirección correcta y de si al público le gusta. Entonces lo publicamos y el feedback fue bastante positivo, a la gente le gustó tanto la canción, como el concepto que teníamos. Fue como un buen punto de partida: a partir de entonces, seguimos trabajando en el local, durante horas, horas y horas. Así y todo, siempre hemos tenido clara cuál es la línea que la banda tenía que seguir. Así que todo lo que ha pasado entre «Nervio» y el punto actual, ha sido una evolución natural de la banda. Además, creemos que nos hemos sabido adaptar muy bien a todos los cambios que ha experimentado la música en general: y es que la música que escuchábamos en 2017 no es lo mismo que escuchamos ahora. Pero creemos, y en este trabajo se aprecia, que hemos sido capaces de evolucionar sin perder la esencia y manteniendo nuestra identidad sonora.

    ¿Cómo definiríais esa identidad sonora de Cabana?

    Nosotros diríamos que tiene unas bases electrónicas con ritmos bastante marcados, mezclado con unas voces y melodías mucho más actuales, más pop. Sin olvidarnos de los riffs cañeros y potentes, que tienen ese toque quizás más rockero.

    Hablábamos de 2017 como el año de «Nervio», pero 2018 también fue intenso: girasteis con O’Funk’illo, La Pegatina o Rosendo. ¿Cómo os han cambiado estas experiencias?

    Estas experiencias no es que nos hayan cambiado, es que nos han aportado. Lo cierto es que nos han dado muchísimo recorrido y creemos que para una banda es muy importante el haber actuado en diferentes escenarios y ante gente diferente. Todo eso va sumando y va haciendo que crezcas y evoluciones. Aún así, todavía queda mucho trabajo por delante y en ello estamos.

    Es cierto que estamos viviendo unos momentos complicados y de incertidumbre, pero ¿qué hay de los próximos pasos de Cabana?

    De momento, la fecha más destacada que tenemos es la del 28 de mayo. Este día tenemos concierto de presentación de «Somos Fauna» en la Sala Siroco. Siempre y cuando, no se alargue esta situación. Ya, a partir de ahí, seguiremos trabajando. Y es que tenemos alguna otra fecha, pero está en el aire. Principalmente, lo que nos gustaría hacer es seguir tocando: no dejar de tocar. Y, por supuesto, seguir creciendo.

    ¿Qué canción de Cabana define mejor el momento en el que estáis y por qué?

    Pues yo creo que ahora mismo no hay una canción específica que defina el momento en el que está Cabana. Sí que hay una que nos gustaría hacer cuanto antes, que es la canción que tenemos en el EP que se llama «Hotel Belén». Y es que nos cuenta un poco la historia sucedida en una fiesta en casa de unos amigos y, ahora mismo, nos gustaría poder volver a unos momentos similares. Salir, revivirlo, pasarlo bien, sin preocupaciones. Aunque, en general, todo el EP sigue un poco toda esta tónica de querer seguir adelante, de una manera muy positiva.

    ¿Cuál es la mayor locura que habéis cometido por la música?

    Pues quizás diríamos el venirnos a Madrid. Porque ser de Canarias y vivir de la música al nivel que nosotros queremos es sumamente difícil por la barrera geográfica natural que tenemos por medio. O sea, que si el venirnos a Madrid hay que definirlo como locura, diríamos eso. Hasta el momento, al menos, sí que lo es.

  • Vienna: «Hem Trobat un Pis per a Llogar es el reflejo de nuestro día a día»

    Vienna: «Hem Trobat un Pis per a Llogar es el reflejo de nuestro día a día»

    Son uno de los grandes descubrimientos musicales de los últimos meses. Especialmente, desde que presentaran su EP debut, «Hem Trobat un Pis per a Llogar». Se trata de la banda valenciana Vienna, tras la cual se esconden dos jóvenes pero talentosos artistas: Artur y Pau. Ahora, en medio de una de las situaciones más complicadas para el mundo de la cultura en general, ellos no dejan de regalarnos su música. También dejaron que habláramos durante un momento con ellos y fue Artur quien se atrevió a resolver todas y cada una de nuestras dudas.

    ¿Cómo surge el concepto de «Hem Trobat un Pis per a Llogar»?

    Pues fuimos componiendo las canciones y una vez creadas, no sabíamos cómo llamar al EP. Pero como sí que vimos que quedaba reflejado un poco el tema actual de dónde ir, de alquilar un piso cuando tienes ya cierta edad, pensamos que sería original poner la frase «Hem Trobat un Pîs per a Llogar» como título. Que, al final, no es más que el reflejo de lo cotidiano, de nuestro día a día.

    ¿Cómo fue todo el proceso creativo y compositivo?

    Pues la verdad es que fue muy divertido, porque Pau y yo más que compañeros de grupo, somos amigos. Entonces, bueno, yo iba teniendo las canciones, pero nada: los acordes y la letra. Y ya en base a eso, quedábamos con un colega, que tiene un estudio, e íbamos dándoles forma. Ya estructuradas, íbamos al estudio con Tono, que fue con quien grabamos. Fue muy guay, porque veías cómo iban evolucionando las canciones desde aquellos primeros acordes. Además, nos lo pasamos muy, muy bien durante este proceso.

    ¿Cómo ha sido la acogida del EP?

    La acogida ha sido muy buena, pero porque no nos esperábamos nada de esto, la verdad. No nos habíamos creado ningún tipo de expectativa y creíamos que no tendría mucha repercusión, más allá que la de nuestras familias y amigos. La idea que teníamos era grabar el EP, porque era algo que llevábamos dentro. Pero muy bien, porque de momento parece que a la gente le está gustando mucho. Que, bueno, tampoco es que lo hayamos petado, pero nosotros estamos muy contentos [risas]. Además, hemos formado un equipo de trabajo muy bueno con Mireia y los compañeros de La Cúpula Music. Así que genial, estamos muy felices.

    Antes de que viera la luz el EP, pudimos escuchar dos singles: «Tourmalet» y «Pregària». ¿Por qué estas dos canciones como adelantos?

    Fue las primeras que salieron, no a la hora de la composición, si no a la hora de producirlas. Y pensamos que eran las que mejor definían la esencia de lo que es el grupo y del concepto de la música que presentábamos.

    ¿Qué importancia tienen las letras, el mensaje?, ¿y cómo trabajáis este aspecto?

    En lo que respecta a las letras, yo hago como un esbozo, una idea general de lo que queremos hablar. Y aunque yo voy desarrollando este aspecto, Pau también va perfilando. Digamos que del tema letras me encargo más yo, porque es algo como más personal e individual, pero no dejamos de ser un equipo. Y si hay algo que a Pau no le gusta o no le encaja, enseguida me lo dice.

    ¿Cuáles son las principales influencias de la banda y en qué se inspira Vienna para componer?

    Pues la verdad es que son influencias muy diversas. Pau tiene influencia más rock, yo más cantautor. Pero terminamos encontrando un punto medio: y es que tenemos mucha influencia, no nos escondemos, de Manel y de Els Jóvens. Es algo que se puede apreciar mucho en este EP, que también es natural porque son bandas que nos han marcado mucho y, bueno, al ser este nuestro primer trabajo, se notan especialmente.

    Habéis tenido ya los primeros conciertos de presentación, tanto en Valencia como en casa, Monóvar. ¿Cómo los habéis vivido y cómo os sentisteis? 

    Pues en Valencia, tocamos con Tardor, que presentaban su disco. Ese fue el primer concierto que hicimos como banda, el primero de la historia [risas]. No fue mal, pero nos sentimos como un poco desubicados, porque era una situación completamente nueva para nosotros. Pero nos sirvió como primera prueba, como primera toma de contacto. Después, tuvimos concierto en Gandía, donde hicimos un acústico muy íntimo. Fue muy bien y nos ayudó mucho a perder ese respeto a los escenarios. Luego ya fue el de Monóvar, que estuvo muy bien. Y es que vino mucha gente y nosotros ya estábamos mucho más sueltos, cómodos y seguros. Además, en este concierto ya pudimos tocar todo nuestro repertorio. Estuvo muy bien y fue muy especial, la verdad.

    ¿Y cómo se prepara los directos Vienna?

    Pues a base de ensayos y es que llevamos desde el mes de noviembre quedando y preparándonos los que serían nuestros directos: primero a nivel mental y luego ya, a base de ensayos. Aunque lo que de verdad nos preparamos y queremos transmitir es diversión. Y es un poco así como nos preparamos. De hecho, cualquier situación o momento con los que sentíamos que no estábamos cómodos, lo terminamos eliminando. Al fin y al cabo, todo esto lo hemos hecho de forma natural y nos sentimos orgullosos de ello. Así que eso es lo que queremos transmitir y lo que queremos trasladar también en los directos.

    A partir de aquí y a pesar de los momentos difíciles que estamos viviendo, ¿cuáles serán los siguientes pasos de Vienna?

    Pues nuestra idea es seguir tocando en directo y llegar a cuanta más gente posible. Que sí que es verdad que Internet, redes sociales, se han convertido en armas muy potentes para darte a conocer. Pero seguimos pensando que lo que más ayuda es subirte a un escenario, que la gente te vea, le gustes y se lo vaya contando a otra gente. Así que, bueno, esa es un poco nuestra idea: tocar, tocar y tocar. Además de seguir componiendo, porque por el momento, solo tenemos cinco canciones.

    ¿Hay alguna nueva canción en camino o todavía no se puede avanzar mucho?

    Obviamente, con cinco canciones solo, hay alguna nueva en camino, seguro. ¿Cuándo? Aún no lo sabemos [risas].

    ¿Qué canción de Vienna identifica mejor el momento en el que estáis y por qué?

    Difícil la pregunta [risas]. Yo creo que la canción que más identifica a día de hoy Vienna es la de «És Evident», porque tiene ese vals, ese 3/4 que tanto nos gusta y tanto nos identifica. ¡Somos defensores del vals y del 3/4! Además, tiene ese punto de hablar del desamor, llevado a la despreocupación y a la alegría. Es ese punto el que queremos transmitir y es esa un poco la visión que tenemos nosotros del mundo. Tampoco hay que dejarse llevar por el pánico y tratar de verlo todo desde ese prisma objetivo y alegre.

    ¿Cuál es la mayor locura que habéis cometido por la música?

    ¿La mayor locura que hayamos cometido por la música? [risas]. Yo creo que ha sido el hecho de grabar el disco, sin un puto duro Pau y sin un puto duro yo. Todo ello, haciendo favores, trabajando en cualquier cosa para conseguir el dinero. Y, bueno, sin estar seguros de proyecto, meternos en un estudio y decir: «vamos a grabarlo y luego ya veremos». Al final, ha salido bien.

  • Arc de Triomf: «Nascuts per a molestar es una reivindicación contra la indiferencia»

    Arc de Triomf: «Nascuts per a molestar es una reivindicación contra la indiferencia»

    Nous projectes que comencen amb una força arrebatadora. Ells són Arc de Triomf, que acaben de presentar el seu àlbum debut: ja és nostre «Nascuts per a molestar». I aprofitant aquest llançament, hem pogut parlar amb els germans Burek. Ja la podeu llegir a continuació!

    Com naix el concepte d’aquest àlbum, de «Nascuts per a molestar»?

    Doncs, amb aquest projecte nosaltres vam engegar fa un par d’anyets, ja que teniem uns temes a la calaixera que no haviem tret. I tot just vam decidir començar una nova etapa amb un projecte completament nou. Entre altres coses, nosaltres abans cantàvem en anglés i ara voliem passar al català, perquè és la nostra llengua i amb la qual ens sentim còmodes fent les lletres. I evidentment, la música acompanyava.

    Com va ser tot aquest procés creatiu i compositiu?

    La veritat és que el procés va ser molt fluit, va sortir solet perquè teniem moltes ganes de posar-nos a fer coses noves i, per suposat, de tocar en directe. Açò és precisament, de lo que més ganes tenim. Per això, aquest disc ha sortit tan directe, tan ballable i tan guay.

    Quina importància té el missatge de les cançons en aquest disc?

    Hi ha molts treballs que parlen del amor o de certs sentiments. Però nosaltres voliem fer un àlbum que fossi molt directe i que tingués aquesta energia, com una mica reivindicativa: així és com tenim temes que parlen de la ciutat de Barcelona, altres cançons que fan referència a la situació socio-política i moltes altres que són carpe diem, que parlem més del dia a dia. Creiem que hem fet un àlbum que és actual i que tothom que l’escolti es pot sentir identificat. «Nascuts per a molestar» és una mica la reivindicació contra la indiferència.

    «Per un món» va ser un dels primers avançaments. Per què escollir aquesta cançó?

    Estàvem molt dubitatius, nosaltres tampoc teníem molt clar quina publicar. Però al final ens vam decantar pel tema ràdios i és que aquesta és una cançó perfecta, perquè és molt festiva i és ja com una espècie d’himne, perquè darrere hi ha com una intenció molt clara de voler canviar les coses, de voler millorar el món. Aquest és un poc el punt de reivindicar: des de tot allò que nosaltres canviaríem, fins la nostra pròpia multiculturalitat o el carpe diem i el viure el moment.

    I com han sigut les primeres reaccions?

    Estem alucinant amb la sort que hem tingut, perquè només treure l’àlbum hem rebut les primeres reaccions de ràdios i més mitjans i han estat molt bones. A més hem format un bon equip de management, que ens ajudaran a aconseguir bolos. Així que, de moment, estem molt contents.

    De quina manera ha evolucionat Arc de Triomf des de que començarem com a Daylight?

    Aviam, Daylight erem un grup més de punk rock. I amb Arc de Triomf hem trencat amb això, hem começat de zero, encara que a nivell compositiu sempre hi ha similituds. Però hem volgut començar amb un projecte completament nou. Sí que és veritat que amb Daylight hem acumulat moltes experiències, especialment el haver tocat el molts països. Però just ara, amb Arc de Triomf, volem demostrar tot lo contrari, que també són capaços de tocar per aquí, en casa.

    I què queda d’aquells inicis?

    Queda l’experiència, perquè som un grup nou, però tenim ja una base prèvia. Hi ha gent que ens està començant a descobrir i nosaltres hem vingut aquí a batallar persona a persona. Però així i tot, ja tenim un bagatge i una experiència. I això suposem que també ens ajudarà moltíssim un cop ens pugem als escenaris.

    Encara que estem passant uns moments un poc complicats, quins són els propers passos d’Arc de Triomf?

    Doncs a finals del mes d’abril arrenquem amb un primer concert. Suposem que per aquest moment ja podrem recuperar l’agenda. I el bolo que teníem aquest mes de març a la Barcelona, ho celebrarem el proper 20 de maig a la Sala Apolo.

    Quina cançó d’Arc de Triomf defineix millor el moment en què esteu i per què?

    Ahí nos has pillado [rises]. Creiem que potser «Tornarem», que ens encanta, per com arrenca amb aquell «comença una aventura sense res a perdre». I creiem que ens defineix a la perfecció: nosaltres també estem començant una nova aventura amb aquest projecte i no tenim res a perdre.

    Quina és la major bogeria que heu comés per la música?

    Doncs potser que lo més boig haja sigut convencer a la resta del grup de que deixara la seva feina, per dedicar-se a la banda. Més enllà d’allò, ens ha passat de tot! De fet, quasi ens arresten per traficar amb drogues, quan estàvem portant Paracetamol [rises]. O, per exemple, altre cop també vam estar 24 hores viatjant i conduïnt. I com aquesta, moltes paregudes [rises].

    Nuevos proyectos que comienzan con una fuerza arrebatadora. Ellos son Arc de Triomf, que acaban de presentar su álbum debut: ya es nuestro «Nascuts per a molestar». Y aprovechando este lanzamiento, hemos podido hablar con los hermanos Burek. ¡Ya la

    ¿Cómo surge el concepto de este álbum, de «Nascuts per a molestar»?

    Pues con este proyecto empezamos hace un par de años, porque teníamos unos temas en el cajón que no habíamos publicado. Y justo decidimos comenzar una nueva etapa con un proyecto completamente nuevo. Entre otras cosas, nosotros antes cantábamos en inglés y ahora queríamos pasarnos al catalán, porque es nuestra lengua, con la que nos sentíamos cómodos haciendo las letras. Y evidentemente, la música acompañaba.

    ¿Cómo fue el proceso creativo y compositivo?

    La verdad es que el proceso fue muy fluido, surgió solo porque teníamos muchas ganas de ponernos a hacer cosas nuevas y, por supuesto, de tocar en directo. Eso es de lo que más ganas tenemos. Por eso, este disco ha nacido de una forma tan directa, bailable y guay.

    ¿Qué importancia tiene el mensaje para la banda?

    Hay trabajos que hablan del amor o de ciertos sentimientos. Pero nosotros queríamos hacer un álbum que fuera muy directo y que tuviera esta energía tan reivindicativa: así es como tenemos canciones que hablan de la ciudad de Barcelona, otros que hacen referencia a la situación socio-política y muchos otros que son sinónimo de carpe diem y que hablan del día a día. Hemos hecho un álbum actual y con el que todo el mundo se puede sentir identificado. «Nascuts per a molestar» es una reivindicación contra la indiferencia.

    «Per un món» fue uno de los primeros adelantos. ¿Por qué esta canción?

    Estábamos muy dubitativos, nosotros tampoco lo teníamos muy claro. Pero al final, nos decantamos por el tema radios y es que esta es una canción perfecta, porque es muy festiva y es ya como una especie de himno. Tras ella hay una intención de querer cambiar las cosas, de querer mejorar el mundo. Este es un poco el punto de reivindicar: desde lo que nosotros cambiaríamos hasta nuestra propia multiculturalidad o la necesidad del carpe diem y vivir el momento.

    ¿Cómo han sido las primeras reacciones?

    Estamos alucinando con la suerte que hemos tenido, porque nada más lanzar el álbum hemos tenido las primeras reacciones de radios y más medios de comunicación, y han sido todas muy buenas. Además, hemos formado un buen equipo de management que nos ayudarán a conseguir bolos. Así que de momento, muy contentos.

    ¿De qué manera ha evolucionado Arc de TRiomf desde que empezaran como Daylight?

    Daylight era un grupo más de punk rock. Y con Arc de Triomf hemos roto con eso, hemos empezado de cero, aunque a nivel compositivo siempre hay similitudes. Pero hemos querido comenzar con un proyecto completamente nuevo. Sí que es verdad que con Daylight hemos acumulado experiencias, sobre todo el haber tocado en muchos países. Pero justo ahora, con Arc de Triomf queremos demostrar lo contrario: que somos capaces de tocar aquí, en casa.

    ¿Y qué queda de aquellos inicios?

    Queda la experiencia. Porque al fin y al cabo, ahora somos un grupo nuevo, pero tenemos base previa. Hay gente que nos está empezando a descubrir y nosotros hemos venido a batallar persona a persona. Pero así y todo, ya tenemos un bagaje y experiencia. Y eso suponemos que nos ayudará mucho en los escenarios.

    Estamos viviendo unos momentos complicados, pero ¿cuáles son los próximos pasos de la banda?

    A finales de abril arrancamos con el primero de los conciertos. Suponemos que para entonces ya podremos recuperar nuestra agenda. Y el bolo que teníamos ahora en marzo en Barcelona, lo celebraremos el 20 de mayo en la Sala Apolo.

    ¿Qué canción de Arc de Triomf define mejor el momento en el que estáis y por qué?

    Ahí nos has pillado [risas]. Creemos que «Tornarem» porque nos encanta y por cómo comienza: «comença una aventura sense res a perdre». Nos define a la perfección: nosotros también estamos comenzando una aventura con este proyecto y no tenemos nada que perder.

    ¿Cuál es la mayor locura que habéis cometido por la música?

    Puede que la mayor locura haya sido convencer al resto de banda para que dejaran sus trabajos y se dedicaran al proyecto. Aunque más allá de ello, ¡nos ha pasado de todo! Casi nos arrestan por traficar con drogas, cuando solo llevábamos Paracetamol [risas]. O, por ejemplo, en otra ocasión estuvimos viajando y conduciendo durante 24 horas. Así que como estas nos han pasado muchas [risas].

     

  • Verona: «Capital Silencio resume lo que tenía en mi cabeza desde hace un tiempo»

    Verona: «Capital Silencio resume lo que tenía en mi cabeza desde hace un tiempo»

    «Capital Silencio» es el nuevo trabajo de los granadinos Verona. Un álbum que vio la luz el pasado 6 de marzo y que ya formará parte de nuestra vida, de nuestros días. Uno de los discos que nos salvará la vida, igual que lo hizo la entrevista que le hicimos a Antonio Verona, vocalista y frontman de la banda.

    ¿Cómo surge el concepto de este último trabajo, de «Capital Silencio»?

    «Capital Silencio» viene a resumir lo que tenía en mi cabeza desde hace un tiempo. De manera paralela, se han juntado varios acontecimientos este verano, como el cambio de agencia o el cambio de rumbo en lo que respecta al estilo o música de la banda. Así que, bueno, contacté con Juancar de Supersubmarina, que tiene un estudio en Jaén, para enseñarle los temas. La verdad es que le encantaron y enseguida me dijo que me fuera para allá, que grababa él también las baterías y que, claro, se encargaba de la producción. La verdad es que fue una experiencia muy buena, porque nos sentimos muy identificados. Y es que, además, Juancar es increíble y un gran profesional: nos ha dado mucha libertad y estamos muy orgullosos del sonido que hemos conseguido.

    ¿Cómo ha sido la construcción de todo este nuevo sonido?

    El proceso siempre es similar. Todo parte de una pequeña idea, que grabo con la grabadora y luego voy metiéndole melodía con la guitarra. Ya luego, si cuaja, introduzco otro tipo de elementos, como los sintetizadores, lo cual le da otro rollo a las canciones; o incluso busco darle otros ritmos, gracias al piano, violines. Es una idea en la que llevo trabajando muchos años y aquí creo que se ha desarrollado bastante bien.

    Y más allá del sonido, ¿qué peso han tenido las letras, el mensaje?

    Pues cada vez le damos más importancia, la verdad. En el anterior trabajo, digamos que estaban ahí, pero no transmitían mucho y es que, entonces, como que las melodías pesaban más. En este disco, sí que les hemos querido más relevancia y profundidad: y es que las canciones hablan de diferentes temas que te hacen pensar, bien de odio, bien de protesta, pero tienen un mensaje detrás. Creo que es algo importante y que a la gente le gusta cantarlas, sentirse identificada.

    Hablabas un poco del trabajo a la producción con Juancar, ¿cómo surge la relación con él y cómo fue todo el proceso?

    Bueno, llegamos un poco a él porque, precisamente, una banda a la que seguimos ya había grabado con él. Y la verdad, es que teníamos ganas de trabajar con él, así que le escribimos directamente. Le pasamos material, le encantó y enseguida se volcó. Así que, quedamos, definimos un proyecto y nos pusimos a trabajar. Y la verdad es que el trabajo con él ha ido genial y el trato ha sido increíble también. Además, Baeza es precioso [risas]. Se dio todo a las mil maravillas.

    De este nuevo trabajo, los dos primeros temas que escuchamos fueron «Nadie» y «Símbolos». ¿Por qué estos temas?

    Fue un poco puesta en común, hicimos un poco lluvia de ideas para ver qué temas lanzábamos primero. Así que, bueno, por un lado, consideramos que «Nadie» tenía esa fuerza que ya veníamos arrastrando de temas anteriores y, además, va también un poco en la línea de lo que somos ahora mismo. Por otro lado, «Símbolos» digamos que es la canción que mejor nos define ahora, en cuanto a melodía, a letra, además tiene dinámica, altos, bajos, subidas. Sin duda, es el tema que más nos gusta del disco [risas].

    ¿Si tuvierais que elegir un tema de este disco que definiera mejor el momento en el que estáis, diríais que es «Símbolos»?

    Sí, sin duda diríamos «Símbolos».

    Al inicio comentabas que Verona ha experimentado ciertos cambios, pero ¿de qué más maneras ha evolucionado la banda?

    Yo siempre suelo decir que hemos evolucionado hacia la luz. Cuando publicamos nuestro anterior trabajo en 2017, todo el peso caía sobre el sonido, sobre las guitarras, mientras que la voz y el mensaje estaban más en un segundo plano. Seguimos con «Equilibrio», nuestro segundo trabajo, digamos que comenzaba ya a brillar un poco más, en comparación a ese inicial «Fuerzas Resultantes». Hasta ahora, que este «Capital Silencio» es el disco más pop, más melódico y más nítido de los tres. Las guitarras siguen estando ahí, los bajos continúan presentes, pero prima la voz, que en este punto, está mucho más clara.

    ¿Y qué queda de la esencia de Verona?

    Pues queda todo, realmente. Porque, por ejemplo, nosotros en directo nos transformamos, sacamos todas nuestra energía y nos convertimos en otras personas: nos tiramos, nos arrastramos para tocar la guitarra [risas]. Nuestros directos son muy eléctricos, son sinónimo de fuerza. También en los conciertos podemos mostrarnos como con más libertad. Es algo que nos encanta.

    ¿Cómo os preparáis el momento directo?

    Las idas siempre suelen ser mejores y más ligeras que las vueltas [risas]. Es parte de nuestro trabajo, así que nos lo tomamos con seriedad y con mucha motivación, para poder transmitirle toda nuestra energía al público. Ya desde los ensayos: ensayamos como si estuviéramos ya en el concierto. Y luego ya allí, lo damos todo. Así que nos preparamos magníficamente bien [risas].

    ¿Cuáles serán los próximos pasos de Verona?

    Pues teníamos algún concierto previsto para antes del verano, pero a ver cómo evoluciona toda la situación que estamos viviendo. Luego, en verano intentaremos mirar algún festival y luego ya, arrancaríamos con la nueva gira de otoño.

    ¿Cuál es la mayor locura que habéis cometido por la música?

    Por esto creo que se cometen locuras a diario, porque por la música es amor infinito. Hay veces que es extremadamente gratificante y otras veces, no lo es tanto. La locura es seguir, seguir, seguir [risas]. Sacas un disco y ya estás pensando en el siguiente, es un no parar. Yo ya tengo canciones para el próximo disco y apenas acaba de salir este. Es un círculo vicioso. Pero es que a quien le entra la vena de la música, ya no puede salir.

  • SUPERMEGANADA o el transitable camino entre lo analógico y lo digital

    SUPERMEGANADA o el transitable camino entre lo analógico y lo digital

    Puede que parezcan malos tiempo para la música. Pero no. La música es una máquina que no para nunca, que es capaz de reinventarse, de dar lo mejor de sí misma en los peores momentos, de dar luz a todos y cada uno de nosotros. Precisamente, en esta ansia de seguir descubriendo a artistas que dan luz, hoy publicamos la entrevista que les hicimos a SUPERMEGANADA, poco antes de que esta locura llegara a nuestras vidas. Y es que están presentando su nueva mixtape, llamada «SUER.T». ¡No dejéis de descubrirla!

    ¿Cómo surge el concepto de esta mixtape, de «SUER.T»?

    Pues hace cosa de cuatro meses, nos planteamos grabar varios temas y presentarlos en un álbum, para darles un formato un poco más empacado. Y, bueno, el proyecto se fue conceptualizando con el tiempo, no es que tuviéramos establecido que los temas giraran en torno a la suerte. Pero, poco a poco, fuimos viendo las canciones y vimos que había una conexión, así que decidimos llamarlo así.

    El disco lleva apenas unas semanas en la calle, ¿cómo han sido los primeros comentarios?

    Pues positivos, la verdad. Sí que es verdad que «SUER.T» lleva muy poquito tiempo en la calle y no hemos recibido mucho feedback, pero el que hemos recibido, ha sido muy bueno y muy guay. Estamos contentos en ese sentido.

    ¿Cómo ha sido el proceso de creación y cómo construye Supermeganada su universo sonoro?

    Es como una maravilla del siglo XXI y es que, como grupo, llevamos mucho tiempo juntos. Sí que es verdad, que al principio, controlábamos menos todo lo que la tecnología puede hacer por nosotros y era todo muy analógico. Del palo, nos quedábamos todos en el local y sacábamos las canciones a bajo y guitarra. Era horrible, porque del producto que sacas, al producto final, es algo completamente diferente. Entonces, al descubrir herramientas como Apple, Logic X, nos dimos cuenta de que podíamos grabar y producir en el estudio. Tener la canción prácticamente acabada para entrar a estudio, canción parecida a nuestro producto final. A nivel de tiempo, te ayuda mucho el trabajar así. Porque en una tarde, prácticamente, puedes tener la canción que quieres, ya hecha.

    Siglo XXI a la hora de crear las canciones, pero años 90 en cuanto al sonido. ¿Por qué apostar por ello?

    Creemos que es más un híbrido entre sonidos actuales con otros más de los 90. Además de la estética. Hay de todo. Pero, al final, los 90 son nuestra infancia, gran parte de nuestra vida. Aunque, realmente, nosotros somos más de los 80. Y nuestra música es un poco todo eso, un batiburrillo de todo ello, incorporando también los sonidos de la música que hay ahora. No queremos cerrarnos a nada, a ningún género en concreto, queremos experimentar. También como que los tiempos han cambiado: antes tú hacías pop, hacías rock o hacías rap. Estaba todo más delimitado. Ahora, es mucho más fácil experimentar con la música, darte a conocer y que la gente consiga acceder a ti.

    ¿Cuáles son las principales referencias de Supermeganada?

    Nosotros empezamos casi a la vez, hace cerca de 10 años y la verdad es que ha ido mucho por etapas. Había momentos en los que estábamos más influidos por el pop nacional, otras por el rock, en otros momentos pasamos por fases más de rap. Ahora quizás, estamos escuchando referencias más actuales, más urbanas. La verdad es que tenemos un background bastante amplio: desde Camarón hasta The Beatles.

    ¿Cómo ha sido el trabajo de producción junto a Carze?

    Sí que es cierto que todo el trabajo previo de creación y preproducción del tema lo hacíamos en el local. Allí es donde mirábamos a ver qué podíamos hacer, qué podíamos meter. Y una vez terminábamos con todo ello y una vez conceptualizábamos el tema, se lo pasábamos a Carze para que diera su toque en la producción, en todo lo que respecta a ecualizaciones, sonido, etc.

    Antes de que viera la luz el disco, pudimos escuchar «Brillo y Oscuridad», «Cajera del Condis», «Vuelta al Cole» o «Tik Tok». ¿Por qué estas canciones?

    Bueno, cada canción como que refleja una etapa. «Brillo y Oscuridad» es un poco la de principio, rollo más indie pop. Todo ello, hasta «Cajera del Condis», que tiene un sonido como más abierto. Bueno, realmente, hay como una barrera entre ambas canciones, fue como un antes y un después. Fue a partir de este «Cajera del Condis», tema que grabamos nosotros en el estudio, de una manera diferente y más accesible, cuando surgieron otros más del palo como «Vuelta al Cole» o «Tik Tok». 

    Ya con el disco en la calle, toca el momento directos. De hecho, ya habéis tenido las primeras tomas de contacto. ¿Cómo las habéis vivido?

    Pues la primera toma de contacto fue en el Punto G Festival, celebrado en la Sala Upload de Barcelona y la verdad, es que fue muy bien. La gente estaba muy a tope, se sabía las canciones y fue muy guay. Luego, tenemos conciertos en Madrid y Zaragoza [*inicialmente previstos para esta pasada semana, cancelados finalmente por la situación que estamos viviendo*].

    ¿Cuáles serán los próximos pasos de Supermeganada?

    Pues nuestra idea es girar un poco el disco por España, a ver qué fechas y qué ciudades van saliendo.

    ¿Qué canción de Supermeganada define mejor el momento en el que estáis y por qué?

    Quizás ya no tanto por nosotros, sino por la aceptación que ha tenido entre la gente, diríamos «La Cajera del Condis». Además, tiene gran parte del sonido que tenemos y que queremos tener ahora.

    ¿Cuál es la mayor locura que habéis cometido por la música?

    Bueno, por dónde empezamos [risas]. Puede ser que dedicarnos a esto, de lleno y sin ninguna otra pretensión en la vida. No, pero puede ser, que lo más loco que nos pasara fuera el concierto que tuvimos en Santiago de Compostela en octubre o noviembre. Salimos el viernes por la tarde, llegamos el sábado a las 10 de la mañana, dormimos dos horas y continuamos. Claro, todo ello, con averías de coche incluidas. Básicamente, en 48 horas, dormimos dos o tres. Pero bueno, la noche es joven [risas].

    https://youtu.be/e_w5p95FVtk

  • «Metrópolis» o la colisión entre los dos mundos que habitan en Siloé

    «Metrópolis» o la colisión entre los dos mundos que habitan en Siloé

    Poco más de dos semanas de vida tiene «Metrópolis» y allá donde va, engancha. Se trata del nuevo disco de Siloé, proyecto que ya conocíamos, pero que con este álbum ha adquirido una nueva dimensión. Y es que quien estuviera al frente de el mismo, Fito Robles, ya no está solo. A este interesante viaje se ha sumado Xavi Road como DJ. Y, por supuesto, el ingeniero y productor Óscar Herrador, quizás un poco más en la sombra, pero figura igualmente importante. De esta manera, comienza una nueva era dentro de Siloé. Era de la que hablamos largo y tendido con el mismo Xavi.

    ¿Cómo surge el concepto de «Metrópolis»?

    El proyecto venía tras dos discos previos editados, pero en este caso con Fito, Siloé, en solitario. Y aunque yo ya había colaborado previamente con él, fue a partir de este nuevo disco cuando comencé a formar parte más activa, al hacer la re-mezcla de uno tema que no se llegó a editar nunca, pero que se convirtió en el germen de lo que a día de hoy es «Metrópolis». Fue justo en ese momento cuando nos dimos cuenta de que podíamos encajar muy bien nuestros dos mundos: el mundo más cantautor y el de la producción y la música electrónica. Y, por supuesto, llevarlo al directo. Aunque, claro, para ello teníamos que encontrar algo en común, algo que nos ayudara a mostrar esa colisión. Así que, bueno, fue un poco ahí donde surge todo, con esa re-mezcla que no llegó a ver la luz y con una especie de mini-gira que realizamos conjunta, al final del tour de «La Luz». Momento en el que ya nos pusimos ya en serio a trabajar en este nuevo álbum.

    ¿Cómo ha sido la experiencia de comenzar a trabajar juntos Fito y tú?

    Al principio fue un poco duro, porque Fito y yo venimos de mundos diferentes y de hacer carreras en solitario. Bueno, y Óscar Herrador [ingeniero y productor] también. Entonces esa búsqueda de un camino en común fue complicada y la encontramos, finalmente, a base de prueba y error. Por ejemplo, Fito estaba acostumbrado a componer a guitarra y voz; mientras que yo lo hago directamente sobre la base. Entonces, bueno, hemos respetado todos los temas tal cual han nacido, tanto los que han surgido de manera más acústica, como los que lo han hecho directamente sobre bases. Aunque también hemos buscado espacio para hacer sesiones los tres juntos: arrancábamos con una idea inicial y a partir de ahí, íbamos decidiendo, íbamos votando. Un proceso complicado, en el que la figura de Óscar como productor, ha sido muy importante, porque al final siempre viene bien tener a alguien imparcial, que te guíe y que evite que todo se desmadre. Al final, creo que hemos conseguido bastante bien lo que queríamos: hacer algo que no haríamos ninguno por separado, algo que se encuentre justo en el punto medio, entre lo acústico y lo electrónico.

    ¿Cómo han sido las primeras reacciones ante este nuevo «Metrópolis» y ante este cambio de registro?

    La verdad es que desde el lanzamiento de los dos primeros singles, las reacciones han sido muy buenas. Sí que hubo un poco de hating, pero al final, también es normal: creemos que tiene que haberlo. Es respetable todo tipo de opiniones, claro. De hecho, a las pocas horas de ver la luz «Metrópolis», todas las estadísticas de plataformas digitales, especialmente Spotify, estaban multiplicadas por quince o por veinte. ¡Una locura! Creemos que el disco está llegando a mucha gente nueva y es un poco lo que queríamos: juntar todo el tirón que tenía Fito, con el que tenía yo. Y, por supuesto, llegar a más gente. De momento, el público está muy sorprendido, pero está yendo todo muy bien.

    Ha habido cambio de estilo, pero también cambio de imagen. ¿Cómo se ha construido todo ello y qué importancia tiene la imagen para el proyecto?

    Pues la verdad es que tiene muchísima importancia. En cuanto a cómo ha surgido esta nueva imagen, todo se ha dado de manera muy natural. Por poner un ejemplo, si tienes carbono por una parte y oxígeno por otra, ambos elementos por separado tienen unas propiedades; pero si los juntas, adquieren unas nuevas, completamente diferentes. Eso es un poco lo que nos ha pasado a nosotros. Nos hemos juntado y hemos querido crear un imaginario distinto, que pudiese arropar todo lo que es la música. Y es que en mi caso, además de dedicarme a la música, soy diseñador gráfico. Con lo cual, este ámbito siempre me ha gustado. Así fue como, en colaboración y gracias a la ayuda de Borja Buenafuente, que ha creado un diseño increíble con todas las ideas que le hemos dado. La verdad es que no concibo la música sin toda esta parte visual. Para mí, es un 50/50.

    «Única» y «Levita y Ven» fueron los dos primeros singles de este disco, ¿por qué escogerlas?

    Lo cierto es que fue más una decisión de nuestro equipo de trabajo, de Hook Ediciones. Y nosotros lo dejamos en sus manos, porque estar demasiado empapados en las canciones, te hace perder la visión. Si bien es cierto que «Única» es uno de los primeros temas que surgió. uno de los más trabajados y por el cual, nos conoció nuestro mánager Manuel Notario. Además, queríamos salir con algo muy agresivo a nivel visual y sonoro, para que la gente supiera lo que venía. Y es que, creemos que somos de los pocos proyectos que han pasado de ser un proyecto en solitario, a ser una banda. Normalmente, suele pasar al revés. Por eso queríamos que se notara tanto desde el principio. Y es que en este disco, hemos experimentado y jugado con multitud de géneros, todos ellos dentro del espectro pop: house, canción de autor, baladas. De todo un poco.

    ¿Cuáles son los siguientes pasos de Siloé?

    Sobrevivir a la promo [risas]. La verdad es que está siendo una locura, pero lo estamos haciendo con mucho cariño. Es algo que nos encanta y, la verdad, es que no dejamos de sorprendernos de la cantidad de ventanas que nos está abriendo este «Metrópolis». Tras la promo, por supuesto, presentar el disco en diferentes salas: y es que hasta verano, no vamos a dejar de rodar por diferentes ciudades de España. Ya con el verano, arrancaremos con el periodo de festivales. Y ya a la vuelta, en otoño, regresaremos a las salas. Pero, de momento, hasta ahí podemos leer. Se huele por ahí alguna posible salida de España, pero todavía es algo muy embrionario y no se puede decir nada.

    ¿Qué canción de Siloé representa mejor el momento en el que estáis?, ¿por qué?

    Creo que la canción es «Como me quieres tú», canción de este último disco. Y es que creo que une muy bien el mundo del cantautor, porque tiene una letra muy costumbrista, que cualquier persona puede entender; pero con una base muy future base, mezclada con una especie de coros como gregorianos. También podría ser «Sigo pensando en ti», que es mucho más bailable, pero que define muy bien hacia dónde nos gustaría encaminarnos.

    ¿Cuál es la mayor locura que habéis cometido por la música?

    Pues publicar este disco, creo yo [risas]. Porque hemos dejado todos nuestros trabajos, hemos pedido un crédito y nos hemos dicho a nosotros mismos: «o todo o nada». Nos hemos decidido a hacer una sola cosa y hacerla bien. Y creo que la gente también lo está percibiendo de esta manera, ya no solo a nivel musical, también a nivel visual y de directo.

  • Bravo Fisher!: «Amor habla de dolor, pero también de aceptación»

    Bravo Fisher!: «Amor habla de dolor, pero también de aceptación»

    Podría pasar perfectamente por uno de nuestros grandes descubrimientos de las últimas semanas. Y es que Bravo Fisher! tiene algo que engancha, que atrapa, que magnetiza. Y su última obra, «Amor», es la mejor demostración de ello. Precisamente, con motivo de este disco especial que ha visto recientemente la luz, hemos podido hablar con él. ¿Queréis saber qué nos cuenta? Mucha atención.

    Además, los más ansiosos por verlo en directo, tendréis oportunidad mañana viernes 6 de marzo en la Sala Rockville de Madrid. ¡Conseguid ya vuestras entradas!

    ¿Cómo surge el concepto de «Amor», del disco?

    Surge una de experiencia personal, de una ruptura, que tuvo lugar hace un año. Eso me llevó a componer canciones, pero me di cuenta de que quería hablar de ese sentimiento, pero no solo desde la perspectiva romántica, también desde ángulos como el amor a la familia, el amor a la música, el amor a uno mismo. Desde luego, la ruptura fue el detonante, pero también me apetecía hablar de otras cosas.

    De hecho, aunque surgiera de una ruptura y el concepto se extrapolara a otros ámbitos, el disco tiene bastantes toques positivos.

    Sí, sí. Es cierto que las rupturas siempre generan dolor y tristeza, hasta que se supera todo ese proceso de aceptación. Aunque desde hace un tiempo, he aprendido a aceptar las cosas tal y como vienen, y a sacar siempre la parte positiva de todas ellas. En cuanto a las letras, creo que se han impregnado un poco de todo ello y han conseguido que la moraleja final que desprendan, no sea tan negativa. Creo que se aprecia en ellas que puede haber dolor, pero también aceptación. De ahí el punto de vista positivo.

    ¿Cómo ha sido la acogida del disco?

    Pues ha ido muy bien, la verdad. Además, hemos ido sacando singles con bastante separación. Primero llegó «Huracán Carla», creo que fue en octubre o noviembre; después salió «YAYITO» con La Bien Querida, que también ha funcionado muy bien; y ya unas semanas antes de que viera la luz el disco, fue el turno de «Proyectil», con Rocío Saiz. La verdad es que la acogida de los singles ha sido muy buena y ha preparado perfectamente para la llegada de «Amor». Estamos encantados, lo estamos viendo todo de manera muy positiva.

    Este disco cuenta con colaboraciones especiales como la de La Bien Querida, Rocío Saiz, Fatal Tiger, Modelo de Respuesta Polar y Ganges: ¿Cómo surgen todas ellas?

    Pues la verdad es que yo tenía muchas ganas de colaborar con ciertas artistas a las que sigo y de las que soy fan. Así que ya venía un poco con el come-come. Así que cuando fui teniendo las maquetas, las fui enviando a las personas con las que quería colaborar. A algunas de ellas las conocía en persona y a otras no, pero bueno, había cierto contacto a través de redes sociales. Así que contacté con ellas, les di a elegir entre varias y se fueron sumando al proyecto. Al final ha quedado este resultado, cinco colaboraciones de lujo.

    ¿Cómo fue todo el proceso creativo y compositivo de «Amor»?

    El disco lo compuse, la verdad, en una tirada. Fue durante el mes de julio, en un periodo en el que estaba en Valladolid,  en la casa familiar. Allí tranquilamente, pude encerrarme en la habitación para trabajar, saliendo prácticamente para comer y ver alguna película. Ya a partir de julio, comencé a grabar maquetas y a desechar algunas canciones, hasta quedarme con estas 10. Una vez ya tuve las demos, hice lo que te comentaba, de enviarlas a las personas con las que quería colaborar.

    ¿Y cómo recrea Bravo Fisher! todo su universo sonoro?

    Lo cierto es que con cada disco he tenido un proceso diferente, pero en el caso de «Amor», tenía claro que quería sacar un disco más inmediato, más natural, dejando quizás de lado un poco la experimentación. Así que he tendido un poco a componer únicamente con la guitarra, en este caso con la eléctrica. He jugado un poco con la distorsión, todos los temas la tienen; o con el shoegaze. Además, he introducido otro elemento que me gustaba mucho y que he querido introducir, que es el autotune. Y así he ido componiendo, con la guitarra y un poco de autotune, y adornándolas con ciertas melodías más ochenteras.

    Y en cuanto al mensaje, ¿qué importancia tiene para Bravo Fisher!?

    Pues es importante, porque antes de nada, lo utilizo para canalizar todos los sentimientos que yo llevo dentro. Además, siempre me ha gustado hablar de cosas que no banales, que cuenten algo, que sean personales y que, al final, se puedan extrapolar. Creo que todo eso también te diferencia, hace que tengas tu propio sello.

    ¿Cómo ha evolucionado en este tiempo Bravo Fisher!?

    Musicalmente, ha evolucionado mucho. Aunque siempre me he movido por los parámetros del pop, el indie y la electrónica, me he permitido experimentar y moverme entre ese triángulo. Algunas veces he sonado más indie, otras más pop y otras más electrónico. Básicamente, siempre me he movido entre esos tres puntos. Aunque en determinados casos, me he permitido experimentar un poco, pero siempre ha habido un punto en común. Y es que, al final, solo hay una persona componiendo y creo que eso al final se nota: suena de una manera muy característica, muy particular. Y, por supuesto, la evolución queda mucho más reflejada. De hecho, al principio componía en inglés, ahora en español. El sonido suena mucho más maduro, porque cuando empecé era muy joven y ahora ya llevo ocho años con Bravo Fisher!. Además, conforme voy pasando por diferentes etapas de mi vida, queda el reflejo en mis canciones.

    Ahora ha llegado el momento de presentar el disco en directo. De hecho, este 6 de marzo lo presentas en la Sala Rockville de Madrid junto a Fatal Tiger. ¿Cómo te sientes?

    Pues tengo muchísimas ganas. Ninguna de las canciones de «Amor» han sido tocadas en directo, así que esta será la primera vez. Y, bueno, como son muy guitarreras, me lo paso muy bien tocándolas en los ensayos, y creo que eso en directo también se va a notar. Además, también contamos con Fatal Tiger, con Paula, que tiene un proyecto que me encanta, la verdad. Estaré abajo viéndola tocar, tonto perdido, porque me gusta mucho lo que hace. Así que es un placer. En definitiva, afrontamos el concierto con muchas ganas. Y es que habrá también novedades: de hecho, aumentaremos sobre el escenario un músico más, lo que le dará frescura y un toque aún más personal al directo.

    Tras este concierto en Madrid, ¿cuáles serán los próximos pasos de Bravo Fisher!?

    Pues seguimos cerrando fechas, aunque todavía no se pueden decir. Pero las anunciaremos próximamente.

    ¿Qué canción de Bravo Fisher! identifica mejor el momento en el que estás y por qué?

    No sabría decirte. Quizás «Laberinto», es una de las canciones más sosegadas de este último disco. Parece un tema de desamor entre dos personas, pero más bien soy yo diciéndole adiós a una etapa de mi vida. Así que me quedaría con esa por el aprendizaje, por el ímpetu de querer seguir adelante, afrontando los cambios tal cual vienen.

    ¿Cuál es la mayor locura que has cometido por la música?

    Pues no te sabría decir, la verdad. A lo mejor es que no he cometido yo demasiadas locuras por la música. No se me ocurre ninguna, igual es que no soy una persona muy loca en ese sentido.

  • Hola Chica: «La decadencia es un poco el late motiv de este Marbella»

    Hola Chica: «La decadencia es un poco el late motiv de este Marbella»

    El 14 de febrero fue el día escogido para que viera la luz este especial «Marbella», segundo y esperado álbum de los barceloneses Hola Chica. Un disco con el que dan un ansiado paso más y con el que demuestran, una vez más, su evolución. Más ochenteros que nunca, pero siempre con ese sello sonoro que los caracteriza, Álex Guerra, Lucas Codes, David G. Forés y Xavier Castell están de vuelta. ¡Y menuda vuelta! De hecho, hace unos días, nos reunimos con David, quien se atrevió a responder algunas de nuestras preguntas. ¡No os perdáis la entrevista!

    ¿Cómo surge el concepto de «Marbella»?

    La verdad es que estuvimos con el primer disco bastante tiempo, exprimiéndolo a tope y sí que es verdad que nos encontrábamos en ese momento vital de publicar nuevo trabajo. En nuestro caso, tenemos la suerte de que Álex siempre está componiendo, con lo cual siempre está enviando ideas, siempre está enviando demos. Así que fue cuestión de ir a por el segundo, de recopilar algunas de las ideas que había enviado Álex y ponernos a trabajar sobre ellas. Dimos los últimos conciertos en verano de 2019 y ya nos pusimos manos a la obra, durante lo que quedaba de año. Hasta ahora, que es cuando ha visto la luz «Marbella».

    ¿Por qué Marbella, qué tiene de especial? Me ha llamado bastante la atención.

    Es algo que nos preguntan ahora bastante. Con nuestro primer disco era por qué Hola Chica y ahora, por qué Marbella [risas]. Cuando llevemos más discos, se notará, pero es que los empezamos todos por la letra M: el primero fue «Magnetism» y este es «Marbella». Aunque también escogimos este nombre, porque Marbella nos parece una ciudad maravillosa, pero quizás los años gloriosos dejaron de serlo y llegó la decadencia a la ciudad, con todos los casos de corrupción, con la burbuja inmobiliaria. Y como las letras hablan un poco de la decadencia, no solo a nivel personal, también a nivel de sociedad: cambio climático, el haber abusado de ciertas cosas. La decadencia es un poco el late motiv de este disco. Marbella era algo que creíamos que definía todo eso, espero que sus habitantes no se sientan ofendidos.

    En cuanto a la portada del disco, va un poco en la misma onda, ¿no? Ya no sabía si iba más en relación de lo que comentábamos de Marbella, años 80, decadencia; o en relación al sonido tan particular de Hola Chica.

    Sí, a ver, es muy ochentera y psicodélica por los colores. También es el tipo de música que respiramos por los poros: hemos crecido con la música de los 80. En cuanto a lo de Marbella, escogimos la ciudad como representación global del concepto de la decadencia y porque a lo mejor, es en lo que puede escuchar un poco la gente. Pero creo que esa decadencia se puede extrapolar a todo el globo terráqueo y más en el mundo en el que vivimos. Es cierto que este disco ha abarcado temáticas nuevas: el anterior eran solo relaciones personales, pero en este hemos arriesgado más, hablando del cambio climático o de la crisis global.

    ¿Importante entonces el mensaje para Hola Chica?

    Sí, totalmente sí. Y más después de haber vivido experiencias previas como banda. Con el primer disco apenas las teníamos. Pero para este, nos hemos ido nutriendo de multitud de experiencias personales y de todo lo que hemos estado viendo.

    ¿Y la imagen? Porque ya pudimos observar una imagen muy cuidada en el videoclip ochentero de «Falling Apart». 

    Pues para nosotros es muy relevante el tema de la imagen, porque la imagen y la música van muy ligadas y porque creemos que es importante, no solo el comunicarte a nivel musical, también a nivel visual. Como, además, sabíamos que a la gente le gusta escuchar y ver, quisimos cuidar mucho el tema videoclip. De ahí que contactáramos con unos chicos de Valencia, con una productora que se llama Anice Studio y decidimos hacer un par de vídeos con ellos. Primero, fue «Asleep» y luego ya llegó, «Falling Apart». Nunca habíamos hecho una cosa así: sí que es verdad que les propusimos un poco mantener la dinámica de los 80, pero enseguida ellos lo montaron y nos propusieron la idea, que nos encantó.

    ¿Cómo ha evolucionado Hola Chica desde sus inicios y qué queda de ellos?

    Yo diría que hemos perdido un poco la inocencia del primer disco, la que nos hacía decir: «vamos a petarlo». Además, aprendes a gestionar aún más el proyecto, porque al final nos lo gestionamos nosotros cinco; a ver cómo está el sector; a valorar lo que tienes y ver el nivel en el que estamos. Estamos muy orgullosos de lo que tenemos, de lo que hemos conseguido y de lo que hemos evolucionado.

    La evolución ha sido increíble: con «Magnetism» hubo varios sold outs y ahora, «Marbella» también estará teniendo buena acogida, ¿verdad?

    Pues de momento sí. De hecho, parece que está gustando más que el primero. La verdad es que estamos muy contentos y creo que queda reflejado todo el trabajo que hemos hecho y todo el esfuerzo que hemos invertido. Y, sobre todo, para mi el éxito es que sigamos con las mismas ganas de seguir, a pesar de las dificultades. Esa es la verdadera evolución, creo yo.

    ¿Cómo construye Hola Chica todo su universo sonoro?

    Álex tiene un estudio en casa y es un culo inquieto la verdad. No deja de crear y de componer: sin exagerar, creo que puede tener cerca de 300 ideas, de las cuales la mitad son malas. Pero se gesta todo ahí, a partir de un riff de guitarra, a partir de un sinte o de una línea de voz. Luego Lucas añade lo suyo y en el local de ensayo, entre todos, vamos dándole forma. Aunque he de decir que este disco, no se ha ensayado como banda hasta ahora que ha visto ya la luz. El disco se ha maquetado y producido en casa de Álex, y luego lo hemos llevado a un estudio para grabar en mejores condiciones técnicas. Pero en conjunto, no se ha tocado hasta ahora.

    Eso tiene su plus de dificultad, ¿no?

    Pues sí, porque te toca aprenderte unos temas que no has tocado antes, solo en el estudio y por separado. Es como iniciar el proceso de aprendernos nuestros propios temas, porque no los hemos tocado nunca juntos. Y ahora, a falta de un mes para los conciertos, estamos todos juntos ya tocando y ensayando.

    ¿Cómo está siendo?

    Muy guay, la verdad. Nos está sorprendiendo mucho, porque este disco se está adaptando mucho al directo.

    Arrancáis la gira el 21 de marzo en Madrid, ¿cómo la afrontáis?

    Sí, empezamos en Madrid y continuaremos por Barcelona, Zaragoza, Alcalá, luego regresamos de nuevo a Barcelona en mayo. Haremos varias ciudades catalanas, iremos al Gigante y regresaremos a Madrid, donde nos están saliendo nuevas fechas para después de verano. Coger la carretera, hacer promo, tocar…es algo que nos gusta mucho a todos, así que tenemos muchísimas ganas de empezar con la gira.

    ¿Qué canción de Hola Chica define mejor el momento en el que estáis y por qué?

    Pues creo que te diría un par. «Your Time» me gusta mucho. Y es que está especialmente dedicada a la hija de Álex, que tiene un añito y me parece muy especial, porque recoge a la perfección uno de los acontecimientos más bonitos que nos han sucedido en este tiempo. La verdad es que define muy bien el momento en el que estamos, por ese cambio en la vida de Álex, que no le ha impedido seguir creando, lo cual admiro mucho. Además, también te diría otra canción, te diría «Falling Apart», porque es la más ochentera de todas y creo que eso nos define muy bien ahora. De hecho, creo que todo el mundo se ha quedado un poco con esa sensación y así nos lo han transmitido.

    ¿Cuál es la mayor locura que habéis cometido por la música?

    Teniendo en cuenta los tiempos que corren, el hecho de querer seguir sacando discos creo que es una gran locura. Pero es una locura bonita. Y es que hace unos años no existía, y ahora acabamos de publicar nuestro segundo disco, con todo lo que eso implica: seguir batallando, hacer promo, coger la furgoneta, viajar, tocar. Pero bendita locura, ojalá podamos seguir haciéndolo. Evidentemente, a nivel personal cada uno tendrá sus propias locuras. Pero a nivel de banda, te diría esa.

    PRÓXIMAS FECHAS

    21 de marzo | Madrid | Sala Siroco

    17 de abril | Barcelona | Sala Vol

    18 de abril | Zaragoza | Sala Bóveda

    25 de abril | Alcalá | Festival Cuatro Plazas

  • Naranja: «Todas tus letras es un álbum de fotos de todo lo que nos ha pasado»

    Naranja: «Todas tus letras es un álbum de fotos de todo lo que nos ha pasado»

    Naranja están de enhorabuena y es que hace apenas semana y media, publicaron su nuevo trabajo. «Todas tus letras» ya es nuestro y lo es, tras todo un breve pero intenso recorrido de infarto de la banda. Y es que cuando el talento existe, es imposible que no fluya. Y, precisamente, aprovechando que esta perla ya está en la calle, pudimos hablar con Pablo López (voz y guitarra). ¡Mucha atención a todo lo que nos contó!

    ¿Cómo surge el concepto de «Todas tus letras»?

    Pues es un disco que, respecto a la música, está centrada en estilos muy concretos, sobre todo, en movidas sesenteras que nos han influido mucho, como Los Pekenikes o Micky y los Tonis; y movidas setenteras un poco más duras, como Led Zeppelin. Aunque, probablemente, una de las referencias más claras de los últimos años para nosotros ha sido Lori Meyers. A todas estas influencias, también se ha sumado el hecho de que queríamos que este disco abriera con un tema y cerrara con otro relacionado, como cerrando el círculo. Ya, a nivel de letras, «Todas tus letras» es una especie de álbum de fotos de todo lo que nos ha pasado durante este tiempo.

    Hablando un poco de lo que es el sonido de este disco, nos hemos dado cuenta de que «Todas tus letras» tiene, especialmente, un inicio muy envolvente que nos mete de lleno en el universo Naranja

    Sí, precisamente, el tener una canción que abre y otra que cierra más tranquilas, en comparación al resto de canciones del álbum, hace que te vayas metiendo poco a poco en el disco. Escuchas el primer tema, te relajas, empiezas a adentrarte, para seguir después con la parte más rockera y movida del disco, aunque a mitad te encuentras «Hilo de seda» que es más la típica balada que hay en todo disco [risas]. Y luego ya el final cierra de una manera más cíclica. Creo que, en ese sentido, el disco fluye bastante bien.

    ¿Cómo ha sido todo el proceso creativo y compositivo del álbum?

    Pues, más o menos como todas las canciones que hacemos, empiezo yo con una melodía o unos acordes. Luego lo llevo yo al local y allí empezamos a desarrollar y definir entre todos. Si vemos que tiene sentido y recorrido, continuamos con la canción hacia delante y si no, enseguida la banda me corta y me dice: «esto no tiene ningún sentido» [risas]. Pero sí, al final, es un proceso compositivo en el que estamos todos envueltos.

    Una vez ya en estudio, ¿cómo fue el trabajo de producción con Víctor L. Pescador?

    Fue muy fácil, la verdad es que Víctor es un tío majísimo que pilota un montón. Y, además, mola mucho porque es muy todoterreno. Cuando grabamos nuestro primer EP también estaba él o cuando hicimos el tema de «Bajo la Red», para TVE, nos echó un cable. Se adapta a todos los estilos y escenarios, y eso mola mucho, porque es alguien con el que puedes contar y del que puedes tirar para absolutamente todo.

    «Te Extraño» fue el single de este nuevo trabajo, ¿por qué escogerla como avance?

    Pues yo creo que del disco, es la que más destaca y la que más puede recordar a nuestro anterior trabajo, a «Extraños Equilibrios». De hecho, cuando surgió esta canción, estábamos aún con nuestra gira anterior y no teníamos nada planeado de «Todas Tus Letras». Pero nos gustó, porque nos parecía un tema directo, que era fácil de escuchar y que tiene lo que todo single tiene que tener: un vídeo potente y una melodía clara. Por eso lo escogimos.

    Me ha llamado especialmente la atención la portada y todo lo que es el arte del disco, como que cada canción tenga su propia imagen y que se vea todo tan reflejado. Asumo que este tema es importante para Naranja.

    Sí, bueno, de todo lo que es el arte del disco, se han encargado Antonio Copete y Ezequiel Barranco. La verdad es que les explicamos un poco de cada uno de los temas, porque cada uno de ellos habla de una cosa o experiencia muy concreta. Al final, han ido recogiendo todas esas referencias y las han sabido plasmar muy bien, tanto en la portada del disco, como en el propio libreto. La propuesta nos encantó, porque sigue con la idea que te comentaba del álbum de fotos que recoge todas nuestras vivencias, de las cosas que nos han pasado.

    ¿Cómo ha evolucionado Naranja desde «Toronto» y qué queda de ellos?

    Yo creo que desde que sacamos «Toronto», hemos ido depurando mucho el sonido. También es que éramos muy jóvenes, teníamos unos 15 años. Entonces ha sido una evolución enorme, lo que supone crecer desde los 15 hasta los 22 que tengo ahora [risas]. ¡Imagínate ya como banda! A todo eso, sumándole experiencias como ganar el Vodafone Yu y el haber estado un año de gira con Lori Meyers. Nos ha servido para ver cómo funcionamos nosotros, cómo trabajamos con otra gente y cómo funcionan proyectos más grandes.

    El 19 de marzo arrancáis con la gira en Madrid, ¿cómo lo afrontáis?, ¿no os impone la Sala El Sol?

    ¿Tocar en una de las salas más míticas de Madrid? [risas]. La verdad es que lo afrontamos con muchas ganas y con mucha ilusión. Vamos con la intención de reventarla.

    Tras este concierto, ¿cuáles serán los próximos pasos de Naranja?

    Pues la verdad es que iremos a donde nos quiera llevar el disco. Sí que es cierto que quisiéramos visitar algunas ciudades más, en las que sabemos que tenemos algo de público interesado en vernos. Y luego de ahí, lo que vaya surgiendo. No nos queremos cerrar puertas en ningún momento.

    ¿Qué canción de Naranja identifica mejor el momento en el que estáis y por qué?

    Es difícil, ¿eh? No sabría qué responderte en esta. Ahora estamos en un momento de últimos preparativos, una época convulsa y de muchos nervios. Así que creo que la de «¿Cómo te va?» podría ser una opción, porque tiene una parte melódica como muy loca, que cambia de compás. Y creo que estamos justo en ese momento de cambio de compás.

    ¿Cuál es la mayor locura que habéis cometido vosotros por la música?

    [Risas]. ¡Buah, no sé! Bueno, durante la gira con Lori Meyers pasaron bastantes locuras, aunque no hay muchas que se puedan contar [risas]. Una que sí que puedo contar, aunque si se entera mi padre me mata, es que en un fin de semana hicimos Galicia, País Vasco, Valencia y ya de ahí, Madrid. Que no es una locura, porque muchas bandas se hacen tantos kilómetros. Pero sí que fue una matada bestial de carretera en muy pocos días. Para nosotros fue duro, pero muy divertido. Y es que vimos el mar el Galicia, nos tomamos un pintxo en País Vasco, vimos nevar en Teruel porque nos pillaba de camino, y en Valencia nos bañamos en la playa.

    PRESENTACIÓN

    «TODAS TUS LETRAS» (NARANJA)

    19 de marzo

    Sala El Sol (Madrid)

    · Entradas disponibles en Wegow ·

  • Ecoband: «Este álbum, X, resume los últimos años de la banda»

    Ecoband: «Este álbum, X, resume los últimos años de la banda»

    Los conocimos cuando publicaron su trabajo «Un buen sencillo». Pero es que ahora, Ecoband han vuelto a sorprender: y lo han hecho con su primer larga duración, que no hace más que celebrar su décimo aniversario en este particular mundo de la música. Precisamente, a raíz del lanzamiento de este «X», pudimos hablar con Enrique Corona (vocalista, compositor y bajo). ¡No tiene desperdicio!

    ¿Cómo surge el concepto de este disco, de «X»?

    Pues la verdad es que llevábamos tiempo sacando EPs, publicando solo lo que son 3 o 4 temas. Así que decidimos en esta ocasión cambiar y aprovechar para celebrar también los diez años que llevamos juntos. De ahí, que aprovecháramos un poco algunos de los temas que ya teníamos, algún remix y alguna nueva canción. Todo para que la gente pudiera conocer mejor a Ecoband. En definitiva, este «X» es un resumen de estos dos últimos años.

    ¿Precisamente por la celebración de esos diez años, dais el salto al LP?

    Sí, sí. Además, parece que te toman un poco más en serio. Yo no soy muy fan de los LPs, pero sí que es verdad que para presentarse ante los medios y los profesionales, es mucho mejor tener un largo, tener algo más que un single. Son conceptos diferentes. Y en el caso de este disco, retrata un poquito y de verdad, los últimos años de Ecoband. Además, se llama «X» por eso, por el hecho de que ya han pasado diez años y han pasado en un parpadeo. Aunque mirado para atrás, es horrible [risas].

    ¿Cómo ha cambiado Ecoband en estos diez años?

    Pues en nuestro 90% somos los mismos y nos conocemos mucho más, pero obviamente, se aprende mucho por el camino: desde tocar mejor hasta producirnos nosotros, pasando por todas las colaboraciones y gente a la que hemos conocido. Además, antes cantábamos en inglés, ahora lo hacemos en español. Evidentemente, todo evoluciona, si no te aburrirías: tienes que hacer algo nuevo.

    ¿Y qué queda de los Ecoband que empezaron?

    Pues creo que lo que siempre nos ha caracterizado ha sido la sencillez a la hora de componer las canciones. Nunca me han gustado las composiciones demasiado barrocas, de hecho, soy de los que piensa que menos es más. Y creo que en Ecoband, hemos seguido esa máxima siempre, excepto quizás en algún tema, que puede que nos hayamos rayado un poco. Pero sí, somos gente que compone temas sencillos.

    ¿Cómo ha sido la acogida de este «X»?

    Pues de momento, estamos muy contentos. La gente está escuchándolo mucho en plataformas, lo acabamos de presentar y ya tenemos entrevistas en varios medios, el primer concierto de Valencia fue todo un éxito. Creemos que sigue con la racha de anteriores trabajos, en lo que a acogida respecta. Y que no se rompa [risas].

    En este disco ha habido diversos productores, ¿cómo ha sido trabajar en este caso con David Sanchís, David Kano y Juan Sueiro?

    Pues cada uno es un mundo y entre ellos, no tienen nada, nada que ver. Pero en la variedad está el gusto, entonces es muy divertido. Cada uno tiene unas cosas buenas y sus cosas malas, cada uno es diferente, unos más flexibles y otros menos democráticos, y, evidentemente, cada uno tiene sus propias fórmulas. Pero ha sido muy enriquecedor. Es un rollo que a mí me ha gustado: somos nosotros en todas las canciones, pero sonamos diferente porque, claro, cada uno de los productores ha impregnado su personalidad en ellas.

    ¿Cómo ha sido todo el proceso creativo y compositivo de «X»?

    Pues la mayoría de ellos, los solemos crear igual, de la misma manera. Yo creo lo que es la maqueta con la voz y la guitarra, complementando con una aplicación a la que puedes añadir la batería y todas las subidas y bajadas que podría tener el tema. Y ya de ahí, le damos vueltas en el estudio, hasta que terminamos de pulirla y se la mandamos al productor. Ya es él quien nos da los últimos toques y detalles, quien se ciñe a nosotros o realiza los últimos cambios. Finalmente, el último paso ya es entrar a grabar. Sí que es verdad, que por los tiempos que corren, no siempre podemos juntarnos para componer todos, pero lo que sí que hacemos es compartir mucho. En nuestra sala de ensayo, sí que le damos vueltas y sí que ponemos en común.

    Antes de que llegara el álbum, escuchamos algunos adelantos como «Yo sigo aquí», «Indignada» o «Quiero ser de color azul». ¿Por qué escoger estos temas?

    Pues porque fueron las últimas canciones que creamos, era el nuevo material que teníamos para presentar al público, dejando a un lado los remixes (que también considero material nuevo, porque es una vuelta de tuerca). Pero, principalmente, estas tres canciones se escogieron por eso. Y es que el público seguramente quiera escuchar una canción que no haya escuchado antes.

    Respecto al videoclip de «Quiero ser de color azul», que es el último que vio la luz, ¿cómo surge la idea? Porque hay mucho juego de luces y sombras, disfraces, pinturas.

    Pues de todo el tema audiovisual siempre es Fran, nuestro batería, el que se encarga de todo ello. Y lo ha hecho desde los primeros vídeos, experimentando también una evolución tremenda. Así que, siguiendo un poco con la línea de la sencillez, se le ocurrió mezclar todos estos elementos tan visuales. Además, supo jugar muy bien con el tema y con lo que teníamos: usando la metáfora de «Quiero ser de color azul», nos pintó a todos de azul y, bueno, nos lo pasamos muy bien.

    Pasando un poco al tema de los directos, arrancasteis en Valencia. ¿Cómo fue esa toma de contacto?

    Fue muy bien, la verdad es que llenamos y la gente estuvo muy perceptiva durante todo el concierto. Nosotros salimos muy contentos, tras poder tocar en casa.

    ¿Y cómo afrontáis lo que viene de gira y también cómo os preparáis para los conciertos?

    Pues lo cierto es que el set list que tenemos, lo hemos preparado muy a conciencia y lo tenemos muy, muy machacado. Así que no creo que lo movamos, a excepción quizás, de uno o dos temas. Pero la verdad es que lo llevamos muy preparado, porque lo ensayamos siempre un par de veces a la semana. Nos sale y nos sale bien, lo tenemos muy mascado. Aún así, no pararemos de prepararnos, porque se avecina la gira y estaremos tocando en salas, prácticamente, todas las semanas.

    ¿Qué canción de Ecoband define mejor el momento en el que estáis y por qué?

    Pues no sabría decirte, la verdad. Es la discusión eterna, como preguntarte: «¿a quién quieres más, a mamá o a papá?». Así que me resulta prácticamente imposible seleccionar una. A lo mejor, en Madrid me siento de una manera, en Valencia de otra, en el local de ensayo me lo paso mejor con otra. Así que, escoger solo una me es imposible.

    ¿Cuál es la mayor locura que habéis cometido por la música?

    Esa pregunta no sé si nos la han hecho antes y lo cierto, es que no sabría que decir, porque hemos tenido una trayectoria tranquila, cómoda. No hemos cometido grandes locuras, más allá quizás de anteponer la música ala familia en muchas ocasiones, para irte a tocar. O los kilómetros y kilómetros de carretera. Pero tampoco lo considero locura, más bien es un sacrificio.

NEWS-
LETTER

Sin rollos. Sin spam. Solo lo que suena.

NEWS-
LETTER

Sin rollos. Sin spam. Solo lo que suena.

NEWS-
LETTER

Sin rollos. Sin spam. Solo lo que suena.